Terug naar Afrika

"You can leave Africa, but Africa will never leave you"

Een laatste keer

Het is een hele tijd stil geweest op deze blog. Maanden die voorbij zijn gevlogen en waarin veel gebeurd is. En toch ook weer niet. Waar Nederland en omringende landen serieuze ups en downs hebben gekend omtrent corona, is het bij ons al die tijd onveranderd gebleven. Een vierde golf was alweer weggespoeld  voordat we goed en wel merkten dat we er in zaten. Familie die na al die jaren eindelijk toch weer op het vliegtuig is gestapt om ons te komen opzoeken. Gevolgd door vele andere toeristen. Want dat het toerisme sinds dit jaar weer flink is toegenomen, is niet te missen.

Broer en zus in zwembad Migombani Camp

Weg uit Tanzania

En gedurende al die maanden waren wij ook bezig met nieuwe plannen voor onze toekomst. Want hoe langer we er over spraken, hoe duidelijker het voor ons werd. We gaan weg uit Tanzania. Niet omdat we genoeg hebben van het land of ons leven hier. Integendeel; het is nog maar de vraag of we het ergens anders zo goed krijgen. Maar tegelijkertijd wordt het tijd om weer wat dichterbij familie te zijn. Dat we weer een keer op een verjaardag kunnen komen, en dat de momenten die we samen doorbrengen niet meer over twee periodes per jaar verdeeld zijn. En met de kinderen nog redelijk jong en flexibel, zegt alles in ons dat we deze stap nú moeten maken. Voordat zij teveel aan Afrika gebonden zijn en moeilijk meer kunnen wennen op een andere plek.

Met familie laatste keer op safari in Tanzania

Terug naar Europa

Terug naar Afrika gaat dus terug naar Europa. Overigens ruilen we Tanzania niet in voor Nederland. Na 15 jaar Afrika is die stap ons net te groot en hebben we gekozen voor een land dat er wat meer tussenin ligt. Meer ontwikkeld, maar waar het leven nog een stapje achterloopt op dat van Nederland. Waar we een nieuwe taal onder de knie moeten krijgen, maar het cultuurverschil minder groot is dan hier. Tanzania gaat plaats maken voor Portugal.

Leeuwen kijken in Ndutu, Serengeti

Een laatste keer

Met nog maar vijf weken te gaan, komt het afscheid langzaam maar zeker dichterbij. Iemand die ik op Instagram volg, vergeleek emigreren met het langzaam verwijderen van een pleister. Elke millimeter pijnlijk en onomkeerbaar. En het plakt nooit meer zoals het daarvoor heeft gedaan.

Het zorgt ervoor dat we nog meer bij dingen stilstaan, alles om ons heen nog intenser beleven. Maar steeds meer bezigheden die zo ‘normaal’ voor ons zijn,  komen voor een laatste keer voorbij. Een laatste keer kamperen in de daktent. Een laatste keer op safari. En wat hebben we ervan genoten; een vakantie die ons in alle opzichten weer versteld heeft doen staan van de schoonheid en puurheid van Tanzania.

Tegelijkertijd ben ik me er nu meer dan ooit van bewust hoe bevoorrecht we zijn dat we deze keuze zelf kunnen maken. Hoe we rustig door onze spullen kunnen gaan en kunnen beslissen wat wel mee gaat en wat niet. Een schril contrast met de vele families die op dit moment geen enkele vrijheid meer hebben om te beslissen over hun lot. Haastig op de vlucht geslagen, of noodgedwongen op een metrostation moeten schuilen en afwachten op wat komen gaat.

Expatgezin bij Lake Natron in Tanzania

Africa will never leave you

Met dit in ons achterhoofd gaan we onze laatste maand hier in. Er zullen nog vele ‘laatste keren’ volgen de komende weken. Met elk afscheid wordt een bladzijde afgesloten. Zoals ook deze laatste blog voor Terug naar Afrika. We weten wat we achterlaten, maar kijken terug met alleen maar mooie herinneringen. En vooruit naar het nieuwe avontuur dat ons te wachten staat.  Want uiteindelijk geldt waar ik deze blog mee begonnen ben:

“You can leave Africa
but Africa will never leave you”

 

 

De neushoorns van Mkomazi National Park… zes jaar later

Het is één van de minst bezochte parken in Noord-Tanzania. En tegelijkertijd ook één van de meest bijzondere. Ondanks dat het op amper drie uur rijden van Arusha ligt, behoort het niet tot de welbekende highlights of must-sees  waar je zeker geweest moet zijn. Toch heeft Mkomazi National Park ons wél weten te betoveren, zes jaar geleden. Hoog tijd dus om weer eens terug te gaan en te zien hoe het met de neushoorns van Tony Fitzjohn gesteld is.

Lees verder

Een klein paradijs dat Pemba Island heet

Het is een jaar geleden sinds corona zijn intrede deed. En nog altijd lijkt het virus niet van plan te zijn om zomaar te verdwijnen. Een jubileum dat we liever niet hadden gevierd. Het is ook een jaar geleden dat we voor de laatste keer familie over hadden uit Nederland. Toen er nog niet van bewust hoe schaars de tijd zou zijn die we daarna nog samen konden doorbrengen. En het is een jaar geleden dat we een nieuw eiland in de Indische Oceaan ontdekten. Mafia Island, met de walvishaaien. Die er normaal gesproken eenvoudig te zien zijn… maar toen even niet.   
Lees verder

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Inmiddels ligt het beruchte jaar 2020 achter ons. De feestdagen zijn anders dan andere jaren verlopen, ook bij ons. Ditmaal geen bezoek uit Nederland, maar ieder vierde eerste Kerstdag gewoon thuis. Ondanks het gemis van familie maakten we er een mooie dag van, met kalkoen uit eigen tuin, in de hot tub voor de regen schuilen, een wandeling naar onze eigen levende kerststal en een glas wijn bij het vuur.

Lees verder

Kerstgroet vanuit Tanzania

De kerstdagen staan voor de deur en het einde van het meest bizarre jaar ooit is in zicht. De meesten kunnen waarschijnlijk niet wachten om het jaar af te sluiten en met een frisse blijk vooruit te kijken naar de toekomst. Een nieuw jaar, een nieuw begin en nieuwe kansen om dromen waar te maken.

Hopelijk wordt 2021 een mooi jaar voor ons allemaal, volop échte knuffels in plaats van virtuele. En samen warme herinneringen kunnen maken zonder 1,5 meter (of een continent) afstand.

Vanuit Tanzania wensen we jullie fijne kerstdagen toe en een gelukkig en vooral gezond nieuwjaar!

Afgezonderd in het ruige Lake Natron

“Mama, daar is de safariauto!” roept mijn dochter enthousiast. Omringd door onze weekendtassen staan we ’s ochtends vroeg te wachten op de grote Land Rover, die ons een week lang door het noorden van Tanzania zal rijden. Door het onbekende gebied van Lake Natron en Serengeti National Park. Onder het mom van ‘de auto’s moeten blijven rijden’ hebben we besloten dat we er dan maar zelf gebruik van maken. Want toeristen zien we voorlopig toch niet.

Lees verder

« Oudere berichten

© 2022 Terug naar Afrika

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑